สองคืนในมุกดาหาร แบ่งวันระหว่างเมืองริมโขง ภูหิน และหมู่บ้านชาติพันธุ์
11 กันยายน 2569
ลางานได้สามวันพอดี บวกเสาร์อาทิตย์ก็ดูเหมือนยาว แต่พอนับเวลาเดินทางไปกลับจริงๆ จะเหลือวันเต็มสำหรับเที่ยวแค่ไม่กี่วัน ถ้าวางแผนแบบอยากเก็บให้ครบทุกอำเภอ ครึ่งทริปจะหมดไปกับการมองถนนผ่านกระจกรถ
แผนที่ชวนลองคือนอนในตัวเมืองมุกดาหารทั้งสองคืน ไม่ต้องย้ายที่พัก แล้วแบ่งแต่ละวันให้มีธีมเดียว วันแรกอยู่กับแม่น้ำโขงและเมือง วันที่สองออกไปทางภูหรือหมู่บ้าน เช้าวันกลับเหลือไว้สำหรับของกินและของฝาก วิธีนี้ช้ากว่าการตะลุยแต่ได้เห็นเมืองชัดขึ้น
Day 1 อยู่กับเมืองริมโขงทั้งวัน
ถ้ามาถึงตั้งแต่สายๆ ให้วางกระเป๋าแล้วออกเดินเลย ตัวเมืองมุกดาหารเล็กพอที่จะเดินหรือนั่งรถสั้นๆ ระหว่างจุดได้ ความสนุกของวันแรกไม่ได้อยู่ที่จำนวนสถานที่ แต่อยู่ที่การได้นั่งมองฝั่งลาวนานพอจะเห็นเรือข้ามไปมา
ใครเคยอ่านแผนเที่ยววันเดียวที่ไล่ตั้งแต่ภูมโนรมย์ถึงหอแก้ว จะเห็นว่าแผนนั้นต้องรีบเพื่อให้ครบในวันเดียว แต่เมื่อมีสองคืน เราย้ายหอแก้วมาไว้ตอนบ่ายแก่ได้สบายๆ แล้วปล่อยช่วงเช้าให้ว่างกว่า
จุดแวะที่เรียงต่อกันได้ในวันแรก
- เดินทางเลียบเขื่อนริมโขงช่วงที่แดดยังไม่จัด ดูวิถีคนออกกำลังกายและคนหาปลา
- แวะตลาดอินโดจีนช่วงสาย ดูของสองฝั่งแบบยังไม่ต้องซื้อ เก็บไว้ตัดสินใจเช้าวันกลับ
- มื้อกลางวันเป็นอาหารญวน แหนมเนืองหรือก๋วยจั๊บญวน แล้วหลบแดดในร้านกาแฟ
- ขึ้นหอแก้วตอนบ่ายแก่ มองเมืองทั้งเมืองกับแนวแม่น้ำก่อนแสงหมด
- ถ้าวันนั้นตรงกับวันที่มีถนนคนเดินริมโขง ให้เก็บมื้อเย็นไว้ที่นั่น ถ้าไม่ตรงก็หาร้านริมน้ำในเมืองแทน
ข้อดีของการเริ่มด้วยเมืองคือร่างกายยังได้พักจากการเดินทาง และได้เห็นภาพรวมก่อนออกไปข้างนอกในวันรุ่งขึ้น
Day 2 เลือกระหว่างภูหินหรือหมู่บ้าน
วันที่สองคือวันที่ต้องตัดสินใจ เพราะทั้งสองทางใช้เวลาเกือบทั้งวันถ้าอยากเที่ยวแบบไม่รีบ ลองดูว่าตัวเองอยากได้อะไรจากทริปนี้มากกว่า
ทาง ก. ขึ้นลานหินแล้วเข้าหุบเขา
เหมาะกับคนที่ชอบธรรมชาติและไม่กลัวแดด เริ่มจากลานหินทรายที่ภูผาเทิบตั้งแต่เช้า ตอนที่หินยังไม่ร้อน แล้วค่อยขับเข้าไปทางดงหลวงช่วงบ่าย รายละเอียดของเส้นนี้มีอยู่ในแผนวันเดียวที่เริ่มบนลานหินแล้วไปจบในหุบเขาภูพาน ซึ่งใช้ต่อในทริปสองคืนได้เลย
- ออกจากที่พักเช้าตรู่ พกน้ำมากกว่าที่คิดว่าพอ
- เดินดูหินรูปทรงแปลกบนลาน แล้วลงก่อนเที่ยง
- มื้อกลางวันระหว่างทาง พักให้หายร้อน
- บ่ายเข้าไปทางดงหลวง ชมลำห้วยและป่าที่ล้อมด้วยภู
- กลับเข้าเมืองก่อนมืด เพราะถนนสายรองบางช่วงไฟส่องทางน้อย
ทาง ข. เข้าหมู่บ้านชาติพันธุ์
เหมาะกับคนที่อยากฟังเรื่องคนมากกว่าดูวิว มุกดาหารมีหลายกลุ่มชาติพันธุ์อยู่ร่วมกัน และหมู่บ้านผู้ไทบางแห่งเปิดให้ผู้มาเยือนเข้าไปเรียนรู้ผ่านกลุ่มท่องเที่ยวชุมชน แนวทางเดินทั้งวันมีอยู่ในเส้นทางที่ไล่ตั้งแต่ชุมชนในเมืองไปจนถึงบ้านผู้ไท
- ติดต่อกลุ่มชุมชนล่วงหน้าหลายวัน อย่าไปแบบไม่บอก
- แต่งกายสุภาพ เผื่อมีโอกาสเข้าวัดหรือบ้านคน
- ดูผ้าทอใต้ถุนเรือน ฟังเรื่องภาษาและการฟ้อน
- กินข้าวกับชาวบ้านถ้าชุมชนจัดให้
- กลับเข้าเมืองช่วงเย็น ยังทันมื้อค่ำริมน้ำ
ไม่ว่าจะเลือกทางไหน อย่าพยายามทำทั้งสองอย่างในวันเดียว เพราะจะได้แค่ภาพถ่ายแต่ไม่ได้เรื่องราวกลับมา
เช้าวันกลับ ตลาดเช้าและของฝาก
เช้าสุดท้ายไม่ต้องตั้งใจทำอะไรมาก ตื่นให้ทันตลาดเช้าในเมือง ที่นี่จะเห็นของกินอีกแบบที่นักท่องเที่ยวช่วงบ่ายไม่เคยเห็น ทั้งข้าวจี่ ขนมปังญวน ผักพื้นบ้าน และปลาจากแม่น้ำ
- กินมื้อเช้าในตลาดหรือร้านกาแฟเก่าแถวนั้น
- กลับไปที่ตลาดอินโดจีนถ้าวันแรกเล็งของไว้ ตัดสินใจซื้อตอนนี้จะไม่ต้องหิ้วหลายวัน
- เลือกของแห้งที่ทนการเดินทาง อ่านฉลากและวันหมดอายุก่อนจ่าย
- เช็กเอาท์แล้วออกเดินทางกลับ โดยไม่ต้องรีบแข่งกับแดดบ่าย
การวางแผนแบบนี้คล้ายกับที่คนนิยมทำในเมืองที่ต้องเดินทางไกลอย่างน่าน ซึ่งมีตัวอย่างการจัดวันเที่ยวน่านแบบค้างหนึ่งคืนให้ดูเป็นแนว หัวใจเหมือนกันคือแบ่งวันให้ชัดและไม่ยัดทุกที่ลงในวันเดียว
ถ้าเวลาเหลือ
บางทริปเดินทางคล่องกว่าที่คาด หรือเลือกทาง ก. แล้วกลับมาถึงเมืองเร็ว ตรงนี้มีตัวเลือกเสริมที่ไม่ต้องไปไกล
- แวะวัดเก่าริมโขงในเมือง ดูศิลปะแบบลาวและเวียดนามที่ปนกันอยู่
- เดินดูตึกแถวเก่าย่านการค้า สังเกตชื่อร้านและบานประตูไม้
- นั่งร้านกาแฟโบราณ ฟังคนท้องถิ่นคุยกันทั้งภาษาอีสาน ไทย และบางทีก็ภาษาเวียดนาม
- ถ้าเตรียมเอกสารผ่านแดนมาพร้อม ก็อาจพิจารณาข้ามไปฝั่งสะหวันนะเขต แต่ควรตรวจสอบเงื่อนไขล่าสุดจากด่านตรวจคนเข้าเมืองก่อน และเป็นแผนสำรองมากกว่าแผนหลัก
สิ่งที่ไม่แนะนำคือการเอาเวลาที่เหลือไปขับรถไกลเพื่อเก็บอีกอำเภอหนึ่งในชั่วโมงสุดท้าย เพราะมักจะได้ความเหนื่อยกลับบ้านมากกว่าความประทับใจ
ความรู้สึกว่าได้มาเที่ยวจริงๆ เริ่มได้ตั้งแต่คืนแรก หลังมื้อเย็นลองเดินช้าๆ ไปตามทางริมโขงสักพักใหญ่ ปล่อยให้ลมจากแม่น้ำพัดความเหนื่อยจากถนนออกไป แล้วมองไฟฝั่งลาวที่ค่อยๆ สว่างขึ้นทีละดวง